“Je suis dans un village médiéval de la Limia, Ourense, Galice, Espagne. Matériellement, nous avions peu de choses. Nous allions chercher l’eau aux sources et aux fontaines communales, nous faisions du feu au sol sur lâtre avec lequel nous cuisinions et nous nous réchauffions, nous vivions en promiscuité avec les animaux domestiques, du bétail au rez-de chaussé et les dortoirs au dessus, nous récoltions les ressources de l’environnement et de la nature qui était vigoureuse et d’une énorme biodiversité. Nous étions une foule de gens. Nous cuisions le pain maure de seigle dans le four communal avec notre énergie que nous obtenions dans les fôrets environnantes. Les chênes étaient une culture desquels nous obtenions le bois, les glands pour les cochons, les fûtais pour la construction. Nous aurions pu être heureux mais nous ne le savions pas, nous avons voulu sortir et nous mélanger avec la société de consommation en vendant notre travail alors qu’avant nous étions libres et propriétaires de petites exploitations de subsistance.” “J’ai grandi à Prada de Conflent, Prades en français et à Genève, en Suisse. Je me considère comme un hybride et j’ai besoin de toutes ces cultures européennes pour me sentir bien. En outre, je considère les villes cosmopolites de Paris et Montréal comme des villes d’accueil où je me sens très à l’aise. Au fond, je suis un villageois. J’aimerais retourner au village avec les fenêtres ouvertes sur le monde et le regard entraîné à voir à l’intérieur de soi-même. Il nous manquait le savoir, la conscience. Et nous avions une culture propre très riche.” “Ce n’est plus d’être heureux que je souhaite maintenant, mais seulement d’être conscient.” L’Envers et l’Endroit. A. Camus. “Aujourd’hui Ma Lutte sera, jusqu’à la fin de ma vie, la récupération du paradis perdu, la patrie de l’enfance. Non pas tant les maisons que le tissu social, la recherche de gens, de voisins. Conscient que matériellement nous avons besoin de peu, et fondamentalement de partager. Partager les moyens, les instruments, la parole, les loisirs, les activités, la communication, et l’affection. Nous cherchons à apporter des solutions ou des alternatives à petite échelle aux grands maux générés par le système actuel de consommation et d’économie spéculative.” “Les vrais paradis sont les paradis qu’on a perdus.” – Marcel Proust “La patrie de chacun, c’est son enfance.”- Rainer María Rilke. “Le processus est un processus ouvert qui se concrétisera en chemin, certainement avec de nouvelles contributions que nous n’ entrevoyons pas encore aujourd’hui. Je gagne ma vie en tant que prof. Je suis professeur de l’enseignement secondaire. Dans l’enseignement, j’ai rencontré des élèves extraordinaires, des citoyens de l’avenir qui aident au projet, extrêmement créatifs. Je suis psychologue avec une vocation de thérapeute et d’aide dans les processus de croissance. Je suis sur le chemin de la méditation et de l’expansion de la conscience. Nous sommes là pour construire un espace solidaire de coopération et d’entraide. Parce que depuis que je suis né, je n’ai jamais pensé avoir atteint autant matériellement. Je rêve de mon village comme d’un campus de penseurs. Un petit village universel. Village de l’avenir.” “Dès que tu t’engages sur le chemin, le chemin apparaît.” Rumí. “Peu importe la lenteur avec laquelle vous avancez, du moment que vous ne vous arrêtez pas.” Confucius. ““Chaque petit pas est une victoire.” Mahatma Gandhi. Participation au Tissu Social Participation au tissu social dans ces domaines : Spiritualité : Je participe aux séminaires et ateliers de José María Fericgla, “anthropologue, psychologue, expert en substances enthéogènes”, à Barcelone. www.canbenetvives.org ; societé d’ethnopsychologie appliquée et études cognitives SdeA. Aux cours de la fondation “El arte de vivir” (L’art de vivre) mise en place par Sri Sri Ravi Shankar, leader spirituel hindou. Capitale à Bangalore, Bharaat, Inde. www.elartedevivir.es . Je m’intéresse à l’école de méditation de Fabrice Midal, l’école occidentale de méditation, désormais transformée en “Reso” : https://reso.co Je l’ai rencontré en 2010 comme Prajna et Philia sur un dossier à Montréal. Je suis en contact avec plusieurs initiatives locales de méditation Zen, Vipassana at Taoistes. Durant ma période universitaire, et par la suite, je me suis inscrit dans l’approche systémique et stratégique en thérapie familiale, dont je garde une profonde influence. Je fais partie d’une Société “discrète” et initiatique de la branche libérale française. Initié dans la L.: “Ara Solis”, à l’Orient de La Corogne. J’ai un immense plaisir à avoir pour frères certains Capitaines du 25 avril Portugais. Et je m’intègre au G.: O.: I.: Je connais l’Acacia. Écologisme, Mouvements Alternatifs J’appartiens, depuis sa fondation, à la coopérative de consommation responsable Semente. J’appartiens, depuis le début des années soixante-dix, au mouvement écologiste, participant à plusieurs assemblées nationales de la CAME (Coordinadora Asamblearia del Movimiento Ecologista) ; Légion Verte de la Universidad Laboral (années soixante-dix), année 1976 initiateurs de “Ridimoas”, la première expérience locale “d’acquisition foncière à des fins de conservation” ; et depuis le début des années quatre-vingts, je reste membre de la Sociedad Galega de Historia Natural (S.G.H.N.), un groupe qui s’inscrira dans l’histoire de l’environnement en lettres d’or pour la rigueur de son travail, son honnêteté et sa profondeur d’études. Inicio – Sociedad Galega de Historia Natural J’ai été dirigeant du mouvement consumériste depuis le milieu des années 80 : 1985 A.G.C. ; Asociación Galega de Consumidores ; J’ai fondé, et présidé pendant quatre ans, l’Unión de Consumidores de Galicia-UCE, née auparavant au sein de l’U.G.T. sous le nom d’Unión Federal de Consumidores. Méditation Méditation. L’activité que je développe le plus aujourd’hui. Actuellement, je participe avec constance à plusieurs initiatives “Zen” : École Soto Zen, Luz Serena, boudisme japonais : https://sotozen.es/luzserena/la-vida-en-luz-serena/ École du Silence qui part d’un noyau autour du Dominicain Père Moratiel, également maître Zen. https://www.dominicos.org/espiritualidad/escuela-del-silencio/ Chrétiens catholiques. École Shazensha de Pedro Vidal. Elle se définit comme un zen chrétien basé sur Saint Jean de la Croix, Ignace de Loyola et le Zen japonais. Plusieurs rencontres de week-end dans les monastères de Sobrado dos Monxes, Oseira et Armenteira. https://sincroniazen.com/ Amis du Désert. Corps, silence,
Trayectoria y escuelas frecuentadas
El recorrido vital que me llevó a la Meditación.
Posteriormente la apliqué, con toda naturalidad a mis clases de secundaria.
José Manuel Bouzo Limia
Nacín no ano 1960 nunha aldea medieval da Limia. Materialmente tiñamos poucas cousas. Íamos por auga ás fontes, facíamos lume no chau co que cociñabamos e nos quentabamos, vivíamos en promiscuidade cos animais domésticos, colliamos os recursos do entorno e da naturaleza que era vizosa e de enorme biodiversidade. Eramos un balbordo de xente. Cociamos o pan mouro no forno comunal con enerxía nosa que procurabamos no monte, para 15 días que se volvía pedra ó cabo de unha semana. Podiamos ser felices pero non o sabiamos, quixemos salir fora mesturándonos coa sociedade de consumo e vendendo o noso traballo cando antes eramos libres e donos de pequenas explotacións de supervivencia. Crieime en Prada de Conflent, Francia; e en Xenebra, Suiza. Considérome un híbrido e necesito todas estas subculturas Europeas para sentirme ben. Alén diso considero cidades de acollida, as cosmopolitas París e Montréal onde estou moi a gusto. No máis fondo son un aldeán. Quero retornar á aldea coas ventanas abertas ó mundo e a mirada entrenada para ver no interior de un mesmo. Faltábanos o saber, a conciencia. E tiñamos unha cultura propia riquísima. Hoxe A miña loita vai ser, ata que fine, a recuperación do paraíso perdido, a patria da infancia. Non tanto as casas senon o tecido social, a procura de xente, de veciños. Consciente de que materialmente necesitamos pouco, e básicamente compartir. Compartir medios, instrumentos, a palabra, o lecer, actividades, a comunicación, e o afecto. Procuramos aportar solucións ou alternativas a pequena escala ós grandes males xenerados por o actual sistema de consumo e economía especulativa. O proceso é un proceso aberto que se irá concretando no camiño con novas aportacións que hoxe aínda non entrevemos Vivo de dar aulas, son profesor de ensino secundario. No ensino teño encontrado alumnos extraordinarios, ciudadanos do futuro que axudan ó proxecto, enormemente creativos. Son psicólogo con vocación de terapeuta e de axuda nos procesos de crecemento. Estou no camiño da meditación e da expansión da conciencia. Estamos para construir un espazo solidario de cooperación e inter-axuda. Porque desde que nacín nunca pensei ter acadado tanto materialmente. Soño a miña aldea como un campus de pensadores. Unha aldea universal. Aldea do futuro. Participo no tecido social nestes eidos: Espiritualidade: Participo nos seminarios e obradoiros de José María Fericgla en Barcelona. www.canbenetvives.org ; societat d’etnopsicologia aplicada i estudis cognitius SdeA. Nos cursos da fundación “El arte de vivir” posta en marcha por Sri Sri Raví Sankar,, líder espiritual hindú. www.elartedevivir.es Interésome por a escola de Fabrice Midal de meditación, L’École Occidentale de Meditation, agora transformada en “Reso”: https://reso.co Estou en contacto con varias iniciativas locales de meditación Zen e Vipasana. Na miña etapa universitaria, e posterior, encadreime dentro do enfoque sistémico e estratéxico de terapia familiar do que gardo fonda influencia. Formo parte de unha Sociedade “discreta” e iniciática da rama liberal francesa. Iniciado na l.: “Ara Solis”, no Oriente da Coruña. Gosto inmenso de ter por irmaus a algúns Capitáns do 25 de abril. E intégrome no G.: O.: I.: Coñezo a acacia. Ecoloxismo, movementos alternativos: Perteñezo desde a súa fundación á cooperativa de consumo responsable semente. Perteñezo desde os primeiros setenta ó movemento ecoloxista, participando en varias asambleas estatais da CAME, coordinadora asamblearia do movemento ecoloxista; lexión verde da laboral anos setenta, ano 1976 iniciadores de Ridimoas; e desde o inicio dos oitenta mantéñome na Sociedade Galega de Historia Natural, S.G.H.N., un grupo que se inscribirá na historia con letras de ouro por o seu rigor de traballo, honestidade e profundidade. Inicio – Sociedade Galega de Historia Natural Fun dirixente do movemento consumerista desde mediados dos anos 80: 1985 A.G.C.; Asociación Galega de Consumidores; Fundei, e presidín durante catro anos, a Unión de Consumidores de Galicia-UCE, nada previamente na U.G.T. co nome de Unión Federal de Consumidores. Hoxe considero que temos que refundar asociacións radicais e libres no eido do consumo, as nacidas ó amparo de ideoloxías para seren controladas por organizacións políticas non cumplen a función agás a da súa própia supervivencia. Crio e recupero a raza autóctona de can: Castro Laboreiro. Escomencei en 1991 cando a raza estaba a piques de desaparecer e considero ter algún exemplar de fémia “top” despois dun longo proceso de selección. Meditación. A actividade que máis desenvolvo a día de hoxe. Actualmente participo con constancia en varias iniciativas “Zen”. Escuela Soto Zen, Luz Serena: https://sotozen.es/luzserena/la-vida-en-luz-serena/ Escuela del Silencio que parte de un núcleo en torno ó Dominico Padre Moratiel, tamén maestro Zen. https://www.dominicos.org/espiritualidad/escuela-del-silencio/ Escuela Shazensha de Pedro Vidal. Defínese como zen cristiano basado en San Juan de la Cruz, Ignacio de Loyola e e Zen xaponés. Varios encontros de fin de semana nos mosteiros de Sobrado dos Monxes, Oseira y Armenteira. https://sincroniazen.com/ Amigos del Desierto. Corpo, silencio, palabra. Iniciativa do sacerdote católico Pablo d’Ors. Madrid. https://www.amigosdeldesierto.org/ Se che interesan algún destos mundos, contáctame. Chámanme Bouzo. Para quen lle interese. Continuo a narración no vencello-link do final de este texto, titulado “TRAYECTORIA Y ESCUELAS FRECUENTADAS”. Nazco en una aldea de la Galicia Profunda, medieval, sin luz eléctrica, en una cultura económica de autosuficiencia, al límite de la supervivencia, rozando la autarquía, pero con una cosmovisión propia, indígena, original, y riquísima de la que no éramos conscientes hasta contrastarla con otras cuando emigramos a Europa. Como muchos indígenas de ibero-américa o áfrica no se sabe bien cual fue el día exacto de mi nacimiento. La desaparición de mi cultura, suplantada por la sociedad de “producción-y-consumo”, me conmocionó, y la adaptación me fue dificilísima. Uno de los mejores libros de antropología referido a mi cultura desaparecida es : “Loureses, antropología de una parroquia gallega”, de Manuel Mandianes Castro, Ed. Xeráis. Continua en TRAYECTORIA Y ESCUELAS FRECUENTADAS…..